Nə istədin məndən, dünya?! Mən səndən çox şey istəmədim… Nə saraylar istədim, nə şöhrət, nə də ömrün faniliyinə aldanıb dünyanın parıltılı kölgələrinin ardınca qaçdım. Mən sadəcə, bu uzun və yorğun yolun bir kənarında bir az rahatlıq, bir az sədaqət, bir az da insanın insana sığınacaq olduğu bir ürək axtardım.
Sən isə…
Sən mənə verdiyin hər şeyi bir gün məndən aldın.
Əvvəlcə elə bildim ki, məni cəzalandırırsan. Sonra düşündüm ki, bəlkə məni sınayırsan. İllər keçdi… Və nəhayət, anladım:
Sən heç nə vermirmişsən, dünya… Sən yalnız əmanət edirmişsən.
Sevdiklərim əmanət imiş… Gəncliyim əmanət imiş… Gülüşlərim, arzularım, qurduğum xəyallar, hətta “mənimdir” deyə sahib çıxdığım həyat belə əmanət imiş.
Mən isə əmanəti mülk sandım…
Sənin kölgəni həqiqət, keçicini əbədi, ayrılığı son, yoxluğu isə cəza bildim. Əlimdən alınan hər şeyin arxasınca qaçdım, halbuki bəlkə də hər itki məni bir az da özümə, özüm isə bir az da Ona yaxınlaşdırırmış…
İndi dönüb sənə baxıram, dünya… Və içimdən yalnız bir sual keçir:
Nə istədin məndən?!
Bəlkə də məndən özümü istədin…
Məni özümə göstərmək üçün qürurumu sındırdın. Mənə əsl sığınacağın insanlarda deyil, Sığınacaq Verəndə olduğunu anlatmaq üçün bəzi qapıları üzümə bağladın. Ürəyimdəki bağlılıqları bir-bir qopartdın ki, mən əlimdə qalan son həqiqətə sarılım.
Mən səni günahlandırdım, dünya… Sən isə susdun.
Mən ağladım… Sən yenə susdun.
Mən gecələrin ən səssiz yerində “niyə?” deyə soruşdum… Sən cavab vermədin.
Amma sonralar anladım ki, bəzi cavablar sözlə gəlmir. Bəzi cavablar insanın içində, ağrının ən dərin yerində doğulur.
Sən məni yıxdın… Mən yıxıldığım yerdə dua etməyi öyrəndim.
Sən məni susdurdun… Mən sükutun içində qəlbimin səsini eşitdim.
Sən məndən insanları aldın… Mən isə insanların yerini heç kimin tuta bilmədiyi bir həqiqəti kəşf etdim.
Sən məni tək qoydun… Mən isə anladım ki, insan bəzən hamıdan uzaq düşəndə, ən yaxın olanı daha aydın hiss edir.
İndi bilirəm…
Hər ağrı cəza deyil. Bəzən ağrı, ruhun oyandığı yerdir.
Hər ayrılıq son deyil. Bəzən ayrılıq, insanın fanidən əbədiyə üz tutduğu ilk addımdır.
Hər itki yoxluq deyil. Bəzən itki, qəlbin yanlış ünvandan boşaldılıb doğru ünvana yönəldilməsidir.
Mən çox şey itirdim, dünya…
Elə şeylər itirdim ki, bir vaxtlar onlarsız yaşaya bilməyəcəyimi düşünürdüm. Onların ardınca gecələrim səhərə qədər susdu. Ürəyimdə elə boşluqlar yarandı ki, heç bir söz, heç bir insan, heç bir zaman o boşluqları doldura bilmədi.
Amma sonra…
O boşluqların içində bir işıq göründü.
Və mən anladım:
Bəzən qəlbdə boşluq yaranmır… Bəzən qəlb, daha böyük bir həqiqət üçün boşaldılır.
Mən dünyaya çox bağlandım… İnsanlara, xatirələrə, keçmişə, arzulara, “mənimdir” dediyim hər şeyə…
Sonra həyat mənə bir-bir göstərdi:
Bağlandığın hər şey fanidir.
İnsan bunu anlayanda içində qəribə bir sükut yaranır. Artıq gedənlərin arxasınca əvvəlki kimi qaçmır. Əlindən alınanların qarşısında əvvəlki kimi üsyan etmir. Çünki bilir:
Heç nə həqiqətən itmir… Sadəcə, əmanət öz Sahibinə qayıdır.
Bu düşüncə insanın içindəki ən böyük fəryadı belə sakitliyə çevirir.
İndi mən səndən incimirəm, dünya…
Çünki bilirəm, sən mənim son mənzilim deyilsən. Sən sadəcə, keçdiyim yolsan.
Bəzən gül bağlarından keçən… Bəzən ayaqlarımı qanadan tikanlı səhralardan keçən… Bəzən də yolumu itirdiyimi düşündüyüm, amma əslində özümə doğru getdiyim uzun bir yol…
Mən bu yolda çox ağladım. Çox susdum. Çox itirdim.
Amma hər göz yaşım məni bir az təmizlədi. Hər susmağım içimdə bir həqiqət oyatdı. Hər itkim mənə bir əmanətin əmanət olduğunu öyrətdi. Hər dərdim məni bir az da dərinləşdirdi.
İndi mən dünyanın verdiklərinə də, aldıqlarına da başqa gözlə baxıram.
Çünki artıq bilirəm:
Dünya insanı xoşbəxt etmək üçün yaradılmayıb… Dünya insanı oyatmaq üçün yaradılıb.
Burada qalıcı olmaq üçün deyil, keçmək üçün gəlmişik. Sahib olmaq üçün deyil, əmanət saxlamaq üçün gəlmişik. Dünyaya bağlanmaq üçün deyil, dünyanın arxasındakı həqiqəti görmək üçün gəlmişik.
Və insanın ən böyük imtahanı itirmək deyil…
İtirdiklərinin içində Özünü itirməməkdir.
Mən də çox dəfə özümü itirdim, dünya… Amma hər dəfə qaranlığın ən dibində bir işıq məni yenidən çağırdı.
Hər dəfə “daha gücüm yoxdur” dediyim yerdə, mənə görünməyən bir əl ruhumu ayağa qaldırdı.
Hər dəfə “təkəm” sandığım gecələrdə, sükutun içindən bir həqiqət pıçıldadı:
Sən heç vaxt tək deyildin…
İndi daha soruşmuram:
“Nə istədin məndən, dünya?!”
İndi bilirəm…
Sən məndən keçici olanı istədin ki, mən əbədi olana yönəlim.
Sən məni yordun ki, həqiqi rahatlığın sənin verdiyin heç bir nemətdə olmadığını anlayım.
Sən məni sındırdın ki, öz gücümlə deyil, mənə verilən güclə ayaqda qaldığımı dərk edim.
Sən məni susdurdun ki, sözlərin çatmadığı yerdə duanı eşidim.
Sən məni tək qoydun ki, həqiqi yaxınlığın nə olduğunu anlayım.
Və nəhayət…
Sən məni özümdən aldın ki, mən özümü həqiqi Sahibimdə tapım.
İndi içimdə qəribə bir sakitlik var…
Bu, dünyanın verdiyi sakitlik deyil. Bu, fırtınaların içindən keçmiş bir ruhun sükutudur. Bu, çox ağlamış gözlərin sonradan qazandığı dərin baxışdır. Bu, çox itirmiş bir qəlbin artıq heç nəyə əvvəlki kimi sahib çıxmamasıdır.
İndi mən bilirəm:
Dünya insana hər şeyi vermək üçün deyil… İnsanı hər şeyin əsl Sahibinə qaytarmaq üçün var.
Bəlkə də buna görə, dünya…
Bu gün səndən daha bir sual soruşmuram.
Sadəcə, başımı qaldırıb susuram.
Çünki artıq bilirəm:
Sən məndən nə istədinsə, hamısı keçici idi… Amma məndə qalan həqiqət əbədi.
