Su axar, çuxurunu tapar… suyun qabağı kəsilərsə, fəlakət olar…
“Axarın qarşısına sədd çəkə bilərsən, amma axarın yaddaşından yolunu silə bilməzsən…”
“Axarın qarşısına sədd çəkə bilərsən, amma axarın yaddaşından yolunu silə bilməzsən…”
Su öz yolunu bilir…
Daşa dəyər — sınmaz.
Torpağa qarışar — itmir.
Qarşısına sədd çıxar — bir müddət susar…
Amma axmaqdan vaz keçməz.
Çünki suyun təbiəti axmaqdır.
İnsan da belədir.
Hər kəsin içində özünə məxsus bir axar var — arzular, sözlər, duyğular, ümidlər… O axarın qarşısını zorla kəsəndə insan dəyişmir, sadəcə içində yığılır.
Bir söz deyilməyəndə,
bir haqq tapdananda,
bir ürək susdurulanda,
bir insan illərlə özünü içində saxlayanda…
Sədd möhkəm görünür.
Amma su səddi yox, onun zəif yerini tanıyır.
Və bir gün…
Səssizliyin yerini gurultu alır.
Onda artıq su yol axtarmır — özünə yol açır.
Bəzən bir insanın sakitliyini zəiflik sanırlar.
Halbuki sakitlik hər zaman gücsüzlük deyil.
Bəzən sakitlik — daşan çayın özünü hələ saxlamasıdır.
Ona görə heç kimin qarşısında ömürlük sədd qurmayın.
Heç kimin sözünü sonsuza qədər boğmayın.
Heç bir qəlbin içində yığılanı kiçik görməyin.
Çünki yığılan hər şey bir gün öz ağırlığını göstərir.
Su axar…
Çuxurunu tapar.
İnsan da öz yolunu.
Amma axarın qabağını kəsirsinizsə, bir şeyi unutmayın:
Suyun qarşısını kəsmək fəlakətin qarşısını almaq deyil…
bəzən fəlakəti toplamaqdır.
Və ən böyük hikmət budur:
Axana yol ver.
Danışana qulaq ver.
Qəlbə nəfəs ver.
Çünki suya yol vermək təbiəti qorumaqdırsa,
insana yol vermək insanlığı qorumaqdır.
Su yenə axacaq…
Sual yalnız budur:
Siz ona yol verəcəksiniz,
yoxsa bir gün səddin altında qalacaqsınız?..
