Uzun incə bir yoldayam,
Yol gedirəm gündüz, gecə… Aşıq Veysəl Şatıroğlu
Həyat – zamanın sinəsinə çəkilmiş uzun və incə bir cığırdır. Bu yolun hər daşı bir xatirə, hər döngəsi bir tale, hər addımı isə ömrün səssiz nəğməsidir. Mən bu yolda bəzən səhərin şəfəqləri kimi ümidə bürünür, bəzən də gecənin qara məxməri içində ulduz axtaran tənha bir yolçuya çevrilirəm.
Küləklər saçlarıma deyil, ruhuma toxunur; yağışlar yanaqlarıma deyil, qəlbimin yorğun çöllərinə yağır. Hər damla keçmişdən qalan bir həsrəti oyadır, hər meh gələcəyin pıçıltısını qulağıma gətirir. Yol isə susur… Sanki əsrlərin hikmətini sinəsində gizlədən müdrik bir qoca kimi yalnız addımlarımın səsini dinləyir.
Dağlar qarşıma sədd çəkəndə iradəm qayaya dönür, dərələr məni qorxutmaq istəyəndə ümidim qanad açan qartal kimi zirvələrə yüksəlir. Çünki bilirəm ki, ən qaranlıq gecənin qoynunda belə, sübhün ağ işığı toxum kimi cücərir.
Bu yolun kənarında açan hər çiçək ömrün gülümsəyən üzüdür, hər solmuş yarpaq isə zamanın səssiz elegiyası. İnsanlar da bu yolun karvanıdır: kimisi könlümə bahar nəfəsi gətirən ətirli çiçək, kimisi isə ruhumu sınağa çəkən sərt qış küləyi. Lakin nə bahar əbədi qalır, nə də qış sonsuza qədər hökm sürür. Hər fəsil öz rəngini alıb gedir, yol isə əbədiyyətə doğru uzanmağa davam edir.
Yorulduğum anlarda ümid çırağım sönən bir ulduz olmur; o, qaranlığın bağrını yaran mayak kimi yolumu işıqlandırır. Çünki insanı mənzilə aparan ayaqları deyil, qəlbində daşıdığı inamdır. İnam isə heç vaxt solmayan bir ağac, kökləri səbrə, budaqları isə sonsuzluğa uzanan ilahi bir həyat ağacıdır.
Bəlkə də, bu yolun ən böyük sirri sonuna çatmaq deyil. Ən böyük hikmət, yol boyu qəlbini daşlaşdırmadan, vicdanını ləkələmədən, sevgini ovucunda sönməyən alov kimi qoruyaraq addımlaya bilməkdir. Çünki insan yolun uzunluğu ilə deyil, qəlbinin işığı ilə ölçülür.
